[EC] เว้นท์00

posted on 09 Jun 2013 14:10 by furin415 in EC
 
 
*ทุบไหดอง*
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Title :  ภาพลวงตาของนกสีน้ำเงิน


Author :  Rayrun


 

Pairing : …None(?)


 

Warning :  มีเวลาปั่นแล้วเฟร้ย!  ไม่รีไรต์ล่ะ ลงมันทั้งอย่างงี้แหละ งงเป็นงง  พิมพ์เองยังงงเองเลย ตอนโรลเวิ่นนอกเรื่องกับอาเธอร์ไว้เยอะ ตัดมาเท่าที่จำเป็น //ปาดเหงื่อ ...เบลอเล็กน้อย เจอคำผิดก็ข้ามๆไปเน๊อะ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++ 


 

 

ภาพลวงตาของนกสีน้ำเงิน

[1]

 

 

 

...ไม่ว่าจะเมื่อไหร่...


...ที่ไหน...


...ก็ยังคง...

 

 

 

.................นัยน์ตาสีฟ้าเทามองแสงสุดท้ายของวันหายลับไปจากขอบฟ้า ก่อนจะเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย เดิมทีเวลาตอนนี้'ข้า’ควรจะกลับไป'เปิดร้าน’ทำงานตามปกติ...แต่วันนี้ดันสังหรณ์ไม่ดี  ขอออกมาเดินเล่นรับลมบ้างเผื่อจะสบายใจขึ้น  แต่ขอเป็นช่างกลางคืนนะ…ขืนออกมาเดินช่วงกลางวันมีหวังเป็นลมแดดแหงๆ

 

‘ร้าน’ของข้านั้นค่อนข้างอยู่ห่างไกลผู้คนและไม่เป็นที่สังเกตสักเท่าไหร่ ไม่แปลกถ้าคนที่อาศัยที่เมืองนี้จะไม่รู้จัก ... ไม่มีการเชิญชวน ไม่มีการโฆษณา ไม่มีการป่าวประกาศ ... เพียงแค่รอ ... เมื่อถึงเวลาก็จะรับรู้ได้เอง


ระหว่างเดินแถบพื้นที่อาศัยชานเมืองได้ยินเสียงเหล่านกเรียกร้องเตือนกันระหงม


‘พายุ….กำลังมา..’ 


ตัวเขาไม่สามารถมองหาเมฆฝนเพื่อตรวจสอบได้ เพราะท้องฟ้าได้ถูกความมืดปกคลุมแล้ว แต่ก็เริ่มได้กลิ่นฝนพร้อมลมพัดจางๆและสัญชาตญาณ

 

ข้าควรจะรีบกลับไป….

 

 

 

“….สายัณสวัสดิ์” ชะงักสะดุ้งน้อยๆ ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนเข้ามาใกล้ถึงขนาดนี้... ภาพเจ้าของเสียงผุดขึ้นมาในหัว ภาวนาในใจว่าไม่ใช่...พอหันกลับไปมองก็เจอชายหนุ่มยืนยิ้มสบายๆ

 

 

อาเธอร์ เพนดรากอน 

 

 

พายุ….มาจริงๆด้วย

 

 

 

 

หลังจากยืนคุยกันอยู่พักใหญ่ๆ ลงเอยด้วยการกลับมาเปิดร้านต้อนรับลูกค้าคนแรกในรอบวัน ไม่ใช่ไม่อยากต้อนรับ เพียงแต่ข้าไม่คุ้นชินกับการพูดคุยกับบุคคลที่มีอำนาจ มีตำแหน่งสูงๆ...กลัวว่าจะเผลอพูดอะไรไม่เข้าหูแล้วโดนเตะโด่งออกจากเมือง...

 

“ร้านข้าเก่าไปหน่อย หวังว่าท่านคงจะไม่ถือนะ” 


“ไม่เป็นไรหรอก”  อีกฝ่ายยังคงหัวเราะสบายๆ พลางรับเหล้าไปจิบ


“ว่าแต่โครส..ทำไมเจ้าถึงมาที่คาเมล็อตงั้นรึ?”


“...”   ข้าต้องบอก‘จริงๆ’งั้นหรือ? แต่...

“.....จริงๆข้าเป็นนักเดินทาง แต่พอมีครอบครัวก็คิดอยากจะหาที่อยู่เป็นหลักแหล่งหน่ะครับ ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วสงบดี อีกอย่างข้าก็อายุเยอะแล้วด้วย...จะให้ไปลุยโครมๆเป็นวัยรุ่นไม่ไหวแล้วล่ะ”  



ข้ายิ้ม...


 

“ครอบครัว? เจ้าแต่งงานเเล้วงั้นรึ” ...


“ครับ...ข้าแต่งงานแล้ว มีภรรยาและลูกสาว แต่พวกนางเสียชีวิตไปแล้ว”


 

ทำได้แค่..ยิ้ม...


“ตายแล้วงั้นรึ..” เห็นอีกฝ่ายหลุบตาเหม่อมองเหล้าในแก้ว ข้าภาวนาว่าอย่าให้เขาถามอะไรต่อเลย


เพราะตัวเขาเองเริ่มจะ ‘ยิ้ม’ ไม่ไหวแล้ว

 


“...ข้าถามได้ไหม ว่าตายได้ยังไง?”

 

.................ความใคร่รู้ที่ไม่สิ้นสุดของมนุษย์ ข้าตระหนักถึงข้อนี้ดี ...เพียงแต่ ไม่พูดปดแค่พูด'ไม่หมด'...ก็ไม่ผิดใช่ไหมหล่ะ...ข้าบอกเขาไปพร้อมกับจมดิ่งกับความคิดเริ่อยๆ ภาพในอดีตย้อนกลับมาฉายใหม่ซ้ำไปซ้ำมา

 

 

  ทั้งๆที่คิดว่าลืมไปแล้วแท้ๆ...

 

 

 

 เพล้ง!


 

  อย่างแช่มช้า...ข้าสะดุ้งจากภวังค์พร้อมมองเศษแก้วกระจายที่พื้นและบางส่วนยังติดค้างอยู่ที่ฝ่ามือ

 


นี่เขา?... เผลอบีบแก้วแตก?...


ซวยแล้ว...

 

 

“ขะ....ขอโทษครับ!!”

 

  “ไม่เป็นไร...” อีกฝ่ายยังคงยิ้มบางๆ “ถ้างั้นเจ้าต้องการ..แก้แค้น?”...

 

 

...แก้แค้น...

 

 

ข้าหัวเราะในใจ ส่ายหน้าพลางเก็บแก้ว

“หลายๆอย่างในชีวิตสอนให้ข้าเข้าใจ ...การแก้แค้นไม่ช่วยอะไร มีแต่จะทำให้แค้นกันมากขึ้น แถมบุคคลที่รักเราก็ใช่ว่าจะยินดีกับสิ่งที่เราทำ.....ข้าแค้นมนุษย์ แต่ข้าก็รักมนุษย์เช่นกัน....ข้ามันโง่จริงๆสินะ ...สิ่งที่ข้าต้องการคงเป็น ..... อยู่เพื่อคนที่ยังอยู่ และเพื่อคนที่จากไป ....ละมั้งนะ”

 

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอถาม...'เพื่อคนที่ยังอยู่' ของเจ้านั้น...คือใครงั้นรึ?”


อ่า..พอจะเดาความหมายของคำถามนั้นได้ ขอเปลี่ยนคำถามได้ไหม ...รู้สึกร้อนหน้าแปลกๆ

 

  “........อาจเป็นตัวข้าเอง ไม่ก็พวกพ้องข้า...........ละมั้ง....ไม่รู้สิ”

 

และแล้วบทสนทานาก็เริ่มหาประเด็นไม่ได้...


 

  ...


......


 

ระหว่างที่พูดคุยไปเรื่อย และลองหยั่งเชิงอีกฝ่ายดูเรื่องการเป็น'พ่อค้าข่าว’ว่าสามารถซื้อข่าวได้ทุกเรื่อง แต่...


“แม้แต่เรื่องของมอร์แกนน่าน่ะรึ?” 


“...”  แต่ไม่คิดว่าจะถามถึงเรื่องนี้...


“แต่ว่าข้าสงสัย..เจ้าจะหาที่อยู่ของมอร์แกนน่าไปทำไมกัน”


“ได้ยินชาวบ้านพูดกัน ข้าก็อยากรู้บ้างเป็นธรรมดานี่นา”


อีกฝ่ายได้ยินอย่างนั้นก็ประสานมือรองคาง“หวังว่าเจ้าจะพูดความจริงกับข้าก็แล้วกันนะ...โครส” ข้ามองอีกฝ่ายที่ยังคง'ยิ้มบางๆ'ให้แล้วรู้สึกตัวสั่นขึ้นมาเฉยๆ

 

“บางทีข้าก็สงสัยนะ ว่าอะไรเป็นจุดประสงค์ของเจ้า..ถึงได้เปิดร้านขายข่าวแบบนี้”


“อาชีพหลักร้านเหล้าครับ  ขายข่าวหน่ะงานเสริม  ส่วนจุดประสงค์ ......ไม่รู้สิ ข้าแค่ทำตามความปรารถนาของบุคคลอันเป็นที่รัก.....ละมั้ง”


“ข้าหวังว่าจุดประสงค์เจ้าจะมีเพียงเท่านั้นนะโครส”

 

...ข้าก็หวังเหมือนกัน

 

 

จนกระทั่งอีกฝ่ายโบกมือออกจากร้านไปแล้ว ข้าก็ทรุดพิงตู้เก็บเหล้า ... เกือบจะ'ยิ้ม'ไม่ไหวแล้วเชียว คนๆนั้นแม้จะดูสบายๆแต่ก็มีแรงกดดันจนแทบขยับไม่ได้เลย ... นี่ตัวเขาจะหมดอายุขัยแล้วสินะ

 


เฮ้อ...

 

 

 

 

 

 

 

ข้ายกกระจกขึ้นมาส่องใบหน้าตัวเอง...เมื่อกี้ข้ายิ้มอย่างสดใสหรือเปล่านะ? ทำไมอีกฝ่ายดูไม่ค่อยเชื่อที่ข้าพูดเลย สงสัยต้องกลับไป'ฝึกยิ้ม'อีกแล้ว ...

 

 


ทำไงได้หล่ะ..ยิ้มแบบมีความสุขหน่ะ...

 

 


ข้าลืมไปแล้ว...


 

 

 

TBC

 

 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
 
 
งงกันไหม..งงสินะ สินะ  จะไม่อธิบายเพิ่มหรอกนะไปจิ้นต่อกันเอาเอง

กร๊ากกกกกกกกกกกก //เลวมาก
 
 
 
เอาหล่ะ ....คราวที่แล้วในทวิตแค่โพสรูป  วันนี้จะมาสปอย!! 
 

วันนี้จะไปเอา'รอยบนตัว'โครสมาแฉ!

 
 
 
 
*จ้องรูป* .... เห็นได้ชัดว่ามีแค่รูปปีกกับรอยสักอะไรก็ไม่รู้ 
 
 
อันแรก รูปปีกหนึ่งคู่...ก็คือปีกของเจ้าตัวนั่นแหละ แค่'บังคับเก็บ'เผื่อการเคลื่อนที่ที่สะดวกของร่างมนุษย์ ค่อนข้างเหนื่อยที่จะกางออกมาบ่อยๆ แต่สามารถลอยตัวได้ระยะเวลานาน....ขนปีกมีสีน้ำเงินแซมดำ
 
 
อันที่สอง รูปอะไรไม่รู้.....อาจจะแค่รอยสักธรรมดาก็ได้ ...แต่เจ้าตัวปล่อยผมปิดตลอด ไม่ค่อยเป็นที่พบเห็นได้บ่อยนัก ... และอย่าไปแตะก็พอ

 
อันที่สาม  แผลเป็นจากรอย...ถูกแทง(ละมั้ง?)ขนาดใหญ่ เหมือนจะไม่มีทางรักษาแผลเป็นได้อีกแล้ว

 
อันที่สี่ รูปพระจันทร์เสี้ยวใต้ตาซ้าย พบเห็นได้ทั่วไปและโจ่งแจ้ง...เป็นรอยที่ติดมาจากการเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ ... และอื่นๆที่ยังวิเคราะห์ไม่หมด
 
 
......จบ ......

(//โดนโครสถีบข้อหาพร่ามอะไรไม่เข้าเรื่อง)
 
 
 
 
 
.......................
 
 
 
แถมรูปเล็กๆน้อยๆที่ไม่มีเวลาวาด ไม่แม้จะตัดเส้นให้เสร็จ
 

@pkpumpkin ขออนุญาตเอาลูกมาวาดโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า  //แกล้งตาย 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เจอกันเอนทรี่หน้าครับ
 

Comment

Comment:

Tweet

คุณโครสสสสสสสสสสสสสสส ฟหกดฟหกดฟหด /แดวกตั้งแต่รูปแรกยันรูปสุดท้าย

นี่มันดราม่ากว่าลูกผมอีก... /ปราดน้ำตา/ เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ!!

#1 By gone on 2013-06-15 07:44